लाला लजपतराय हे केवळ आपल्या काळातील एक महान देशभक्त, राष्ट्रनेते आणि स्वातंत्र्यसेनानीच नव्हते, तर ते एक प्रगल्भ लेखक आणि उत्कृष्ट साहित्यकारही होते. उर्दू आणि इंग्रजी या दोन भाषांवर त्यांचे विशेष प्रभुत्व होते. त्यांचा जन्म पंजाबमध्ये झाला आणि तेच त्यांचे मुख्य कार्यक्षेत्रही राहिले. त्या काळात पंजाबमध्ये मुस्लिम राजवटीपासून ते ब्रिटीश सत्तेपर्यंत उर्दू भाषेचाच अधिक प्रभाव होता; त्यामुळे लालाजींचे महत्त्वपूर्ण ग्रंथलेखन उर्दूमध्येच झाले आहे. वकिलीसारख्या अत्यंत व्यग्र व्यवसायात कार्यरत असूनही, लालाजी अभ्यासासाठी वेळ काढत असत. महापुरुषांची चरित्रे वाचणे आणि त्यावर चिंतन-मनन करणे, हा त्यांचा आवडता छंद होता. त्यांनी भारतीय इतिहासाचाही गांभीर्याने अभ्यास केला होता. ज्या वेळी त्यांनी मराठा वीर छत्रपती शिवाजी महाराजांचे चरित्र लिहिण्यास घेतले, त्या काळी या महापुरुषाविषयी फारसे सखोल ऐतिहासिक संशोधन झालेले नव्हते. खाफी खानसारख्या एखाद्या मुस्लिम इतिहासकाराने लिहिलेली माहिती आणि काही विदेशी लेखकांची पुस्तकेच त्यावेळी उपलब्ध होती. कदाचित मराठी भाषेत काही साहित्य उपलब्ध असावे. लालाजींनी त्याकाळी उपलब्ध असलेल्या सर्व साधनांचा आणि माहितीचा समन्वय साधून छत्रपती शिवाजी हे चरित्र पूर्ण केले.